Endianergeschicht
Stéll huckt der alt Endianer mét seim Enkel draußen aam Feier. Ronseróm stehn
de Bääm wéi dónkel Schatten.
Et Feier knéschdert un knackt un de Flimmescher zéngeln én de Himmel.
Nó em gudden Stirmchen fänkt der Alt aan ze schwätzen:
"Manchmòòl männen eich, déif énnewänzich én meim Herz gääwen zwei Déiern
méddenanner zänken un streiden, deck ball béss óf et Messer.
Dat äänt éss aarich en Raasch, wiedich, gehässich un wääs all Krépplichkätten.
Dat annert awwer éss léiw, zaart un vóller Métgefeihl."
"Un wat for äänt vaan den Déiern gewénnt dann am Enn?" fròòt der Bou.
"Ei meh dat, dat wo eich féidern", saat der Alt.
nòverzehlt: Ursula Kerber
Kaleidoskop
Sei Namen hann eich noch nét kannt, dò hat mei Herz schonn draan
gehang.
Bónt Biller.
Kaleidoskop.
Ään Au fescht zougepetzt un vor dat anner ganz décht de Zauberröhr,
én de
Himmel geschdreckt, ént hellschde Lécht. Wónnerscheen Bloumen,
Stäären,
Schätz aus Edelschdään én dausend Formen un Farwen, déi
scheints nur óf
meich gewaart hann. En bésschin drähen, kléck, en ganz nau
Béld, kléck, en
annerer Endróck, kléck, jed Kehr en Iwwerraschong. Un eich allään
beschdémmen,
wann et weider gétt.
Awwer wat fott éss, éss fott fó émmer. De kannschdet
némmeh zeréck hóllen.
Schad, óf de Moment. Un dann drähen, drähen, drähen, béss
de drónken
géffscht vor Gléck.
Kaleidoskop.
Bónt Biller en Lewen lang. Kléck, en Stäänchen kómmt
ént Róllen un verännert
et Móschder, en klääner Dräh un de sischt eppes ganz Naues.
Kléck, weider,weider, weider.
Un't heert erscht óf, wann't dónkel géfft.
Ursula Kerber
erstmals veröffentlicht in "Paraple Nr. 9/2005, Seite 70"
