Mei Stadt

Em Fréihjohr sénn all Städt scheen, wo't aach nur e bésselchin Gréin géfft. Mer geròòt außer séch voar Frääd iwwer jed äänzeln Baam, Strauch, Vijjelchin un wann de Stadtgäärtnerei e paa Placken mét Oschderglocken, Tulpen, Veilcher planzt.

Em Summer sóllt e Stadt schonn eppes meh ze béiden hann. Der Minsch brauch Lóft un Schääd aan bulléch heißen Daa, allegebott e Baam, en Allee, e Park métten zwéschen de Haisern. Wasserschbrenzelcher léj un lò, Brónnen, e grooß Wasser mét Fésch un Libellen, mét Enten un Seerosen. Mei Stadt, mei Saarlouis, lisst et aan neischt fählen. Un wann aan Summeròwender de Sónn wéi'n dick Appelsien én de Naat rénn rutscht, da mòlt se mei Himmeln én de Farwen vaam Marmor vaan Fauske.

Em Herbscht trómpt mei Stadt óf én all Teen; derléiwscht maan eich Ginkgo-geel un déi rootbónt Ahornblädder, wo noch aam Bóddem de Farw behallen. Noch waarten de Déscher un Stéíhl óf Gäscht, óf Lachen, óf Freilóftgléck. Ball ésset rémm. Aam Fénschder én Kirchturmauerheeh loun eich weiler, wéi der Wénd de Bääm verrisselt un de Blädder sejeln, séch drónken danzen dout. Em Zémmer lò vergòschdert méch aach nét der Reen, wo draußen scheints kää Enn meh fénnen wéll. Et tréppst un suddelt, de Blädder klewen én der Kullang, verschdoppen nääkscht de Abflóssrohrer. Leit vaam Bauhoff sammeln irjenswann é grooßen Säck de Reschdern, de Kehrmaschinn brómmt durch de Daach, de Bääm sénn nackéch.

Em Wénter brauchen all Städt Troscht.

Ursula Kerber


Trennlinie


Ääfach woaret nét

Kääner wóllt et hóllen, nét fó drén ze waanen, nét fó de annern auszebezahlen. Et Haus, wo se grooß génn sénn, et Haus vaan Opa un Oma, vaan Pappen un Mammen, wo se weiler geerwt hann.
Et „Mäddchin“ hott längscht mét seim Mann e schee grooß Haus óm Gau gebaut; der „Bou“ lewt schonn ewéch auswäärts, dò, wo de Frau her éss. Un de Enkeln, déi hann ihr eijen Plän.
Em Kusing sei Bou meechdet hann, derléiwscht halwer geschenkt, wei mer noch so aarich vill rénschdechen misst. Dat hann sé'm iwwel gehóll.
Ääfach woaret nét; awwer fó allm Huddel ausem Weech ze gehn, kréit der Makler de Oftraach: „verkääfen“.
Mer sitt séch beim Nottar; déi jong Leit machen e gudden Endruck, se hann drei Kénner, en Hónd un e Katz. Et Herz éss ääm dick un mer wénscht innen Gléck un denkt häämléch: „én userm Haus“.

En der erscht Zeit fahrt mer noch jed Kehr louen, beim Weech óf de Kirjóff. Déi nau zéppeléch Gaardinen hätten der Mammen nét zougesaat. Em Vorgaarten tróllen weiler Bobby-Car, Räddcher un Spillzeich. Manchmò stétt en Hänger Schutt dò.
Em Sepdember woar der grooßmächdéch Kierschbaam lénks newen em Haus rémgemach, fó e Garaasch. Déi alt Nòpersch hat neiléch gemónnt: „Wann auer Mammen haut ihrn Hoff un Gaarten gesäht, déi gääf óf der Stell doot rémfällen“.

Lanksam geweent mer't séch ab, nò'm Haus louen ze gehn.
Lanksam macht mer séch sei Béld, wéi „user Haus“ fréihjer geween sénn sóll.

Mer wääs, alles géfft annerscht.
Un manches kréit mer nét mét.

Ursula Kerber


Trennlinie


Egeschdändnéss

Auch därf eich et jò égeschdehn:
Eich woar noch nie en echder Faasebòòz vaam Elfden Elfden béss aan Aschermétwóch, der Fetten Dónnerschdach un Faasendmäändach noch én kääm änzich Johr mei allerheekschden Feierdaa.
Mei erscht Wérter hann gewéss nét "Alleh hopp" gehääscht un aach mei Puls schläät annerschder wéi: Humba-Humba-Täterä.
Eich woar noch kään Prénzessin odder Haremsdam un de Garde héppt un lewt ganz gutt so -ohne meich.
En spassich Héitchen óf em Kopp, en root Naas óf meiner eijenen, en Lóftschlang óm de Stross gewéckelt, schonn féihlen eich méch wéi verklääd. Masken ze traan, dat leit mer nét. Eich bénn aam léifschden pur Naduur.
Eich bénn kään echder Faasebòòz vaam Elfden Elfden béss aan Aschermétwóch, wo eich se doch so gäär gesinn:
Leit mét Koschdümmern bónt wéi't Lewen, Paradiesvijel mét Märchinglétzer, Zwerjen,
Bären, Pilzen, Bléimcher, Cloon, Ritter, Seereiwer, Cowboy, starker Mann mét
Gummihanteln, Ufos, Vampiren, Frankenschdään un anner grusseléch Geschdalten, wo mer nét ään Doun meh éss.
Un iwwer all dem Séngen, Danzen, Lachen, ausgelossen Frääd aam Lewen. Fó en paar Stónnen mòòl ganz annerscht sénn: lebennéch!
Aach mòòl eppes ze risgieren, wo mer séch sonscht nét trauen gääf. En bésschen óf de Bótz ze hauen, en bésselchin keddenloss, wo käänem schaad, äämòòl außer Otem sénn for Gléck.

Eich bénn kään echder Faasebòòz vaam Elfden Elfden béss aan Aschermétwóch for en paar Wóchen én der geckéch Zeit.
Mei Lachen un mei Frääd hann émmer aach en ganz klää Trään ém Knopploch.
Eich bénn un bleiwen iwwert ganze Johr:
E Narr.

Ursula Kerber


Trennlinie


Weltschdadt - Mooden

Vó zich vaan Johren é Rom e Foußgängerbréck iwwer de Tiber un aam Glänner Schloss iwwer Schloss, allegaaren zou, ohne Schléssel,
Schlässer vaan klään wéi aam Poesie-Album béss zou de dickscht Klauschdern, ófgehank vaan Päärchern fó ewéch Liebe én der ewéch Stadt.
Un waddet é Rom géfft, sitt mer danò aach én Pariss, Berlinn un Köln, én de Weltschdädt ewen.
Wei hann eich gepauert, wann déi scheenscht Stadt, wo éich kénnen, user Saarlouis, Weltschdadt géfft. Mer hann et gepackt, déi erscht Schlässer bampeln am Glänner vaan der klää Bréck aam Saaraltaarem.

Also, wann zwo séch so greiléch gäär hann fó émmer un ewéch, kääfen se séch als e schee Schloss mét Schléssel, gehn zesammen iwwer de Bréck, souchen séch et bescht Plätzchin un dann schnappt et Schloss én. Der Schléssel géfft feierléch - deck ém hohren Boren - ónner de Bréck én't Wasser geschméss. Dat Päärchin wääs gnau: dé lò brauchen mir niemòòls meh; dat éss e Geféihl, dat gétt bei.

Un wann déi zwo doch mò ausenanner gehn missen sóllten - én aller Freindschaft nadierléch - da hänkt dat Schloss jò émmer noch aam Glänner. Wat da jezzer?
Et sóllener schonn méddem Bólzenschneider aan der Bréck gesinn génn sénn. Dat ääner no'm Schléssel tauchen wóllt, glääwen éich wei ehrer nét.

Awwer et hénnert äänen jò aach kääner dran, dat ään odder anner nau Schloss dabei ze hänken.

Ursula Kerber


Trennlinie


Johresgeschenk

Et Lewen éss wéi en Geschenk.
Jed Johr en Iwweraschong, scheen egepackt én glétzerich Pabeier, fescht zougeschniert mét bónten Bännern un owen dróf en dicker Flotsch.

Äämòòl kréit mer nur en ganz klään Késcht, en anner Kehr en schwäär Paget. Dat sóll awwer gaarneischt hääschen.

Deck éss genau so eppes drén, wie't óf em Wónschzeddel geschdann hott. Gott sei Dank.

Dann kémmt als mòòl en Päckchin mét lauter nétzlich Zeich, Kläänkròm for jeden Daach. Dò hallt séch de Frääd schonn aarich én Grenzen.

Wie wann dat nét genuch wär, kómmen aach Gòòwen, wo mer aam léiwschden gleich én de Ecken placken gäw. Mer éss aam Knatzeln, aam Knòtern un aam Krammetscheln, dat lò hat ääm grad noch gefählt. Gesetz de Fall, nääkschdens géfft et nét ball besser, dann sóll doch grad der Deifénker drénschlaan.
Awwer all der Huddel éss hóttich vergess, wann endléch en Zeit wéi ausem Billerbouch kémmt.

Mòòl so, mòòl so, mer geweent séch dran. Hauptsach éss doch, wammer émmer als nommò sei Päckelchin kréit.

Et Lewen, et Johr éss en Geschenk.

Un em geschenkden Gaul, dem lout mer nét ént Maul.

Ursula Kerber



Trennlinie


Endianergeschicht

Stéll huckt der alt Endianer mét seim Enkel draußen aam Feier. Ronseróm stehn
de Bääm wéi dónkel Schatten.
Et Feier knéschdert un knackt un de Flimmescher zéngeln én de Himmel.

Nó em gudden Stirmchen fänkt der Alt aan ze schwätzen:
"Manchmòòl männen eich, déif énnewänzich én meim Herz gääwen zwei Déiern
méddenanner zänken un streiden, deck ball béss óf et Messer.
Dat äänt éss aarich en Raasch, wiedich, gehässich un wääs all Krépplichkätten.
Dat annert awwer éss léiw, zaart un vóller Métgefeihl."

"Un wat for äänt vaan den Déiern gewénnt dann am Enn?" fròòt der Bou.

"Ei meh dat, dat wo eich féidern", saat der Alt.

nòverzehlt: Ursula Kerber



Trennlinie


Kaleidoskop

Sei Namen hann eich noch nét kannt, dò hat mei Herz schonn draan gehang.
Bónt Biller.
Kaleidoskop.

Ään Au fescht zougepetzt un vor dat anner ganz décht de Zauberröhr, én de
Himmel geschdreckt, ént hellschde Lécht. Wónnerscheen Bloumen, Stäären,
Schätz aus Edelschdään én dausend Formen un Farwen, déi scheints nur óf
meich gewaart hann. En bésschin drähen, kléck, en ganz nau Béld, kléck, en
annerer Endróck, kléck, jed Kehr en Iwwerraschong. Un eich allään beschdémmen,
wann et weider gétt.

Awwer wat fott éss, éss fott fó émmer. De kannschdet némmeh zeréck hóllen.
Schad, óf de Moment. Un dann drähen, drähen, drähen, béss de drónken
géffscht vor Gléck.
Kaleidoskop.

Bónt Biller en Lewen lang. Kléck, en Stäänchen kómmt ént Róllen un verännert
et Móschder, en klääner Dräh un de sischt eppes ganz Naues.

Kléck, weider,weider, weider.

Un't heert erscht óf, wann't dónkel géfft.


Ursula Kerber


erstmals veröffentlicht in "Paraple Nr. 9/2005, Seite 70"


Trennlinie



e Kléck zeréck


www.chréschtkénd.org