Schnäppchin

"Déi hann die kómmend Wóch en gutt Aangebot ém Blättchin", roufder én de Kich. "De kréischt en Kaschden Sprudel for neischt, wann de zwo Käschden Béier kääfscht".

Der Summer hat jò grad erscht aagefang, dat gääf séch schonn noch rendieren. Eich fròòn mòòl de Alwis, obber mer sei Hänger lehnt. Dò gääf eich gleich é paar Touren hóllen. Dau trénkscht jò gäär de Sprudel?!"
"Wennde männscht", rouft se zeréck.

Moins ésser beizeiden gefah, nét dat déi nòjer neischt meh hädden. Zwomòòl et Ekääfswäänchin gegippelt geféllt, schonn woarer ferdéch. Wei dapper hämm, de Béier ént Gaartenheischin, de Sprudel én de Keller.

En der Landschdròòß hann se verdeckt geschdann, zouer Zeit, wo noch nie geblétzt génn éss un er wésst aach nét, dat er dissmòòl schneller geween sénn sóllt wie sónscht.
Wéi sei Frau en gefròòt hat:
"Un, haschde dei Schnäppchin gemach?"
hadder nur geknurrt: "Dat lò éss deirer Sprudel."

Ursula Kerber
Aus: Kläänen Moment, 2007


Trennlinie


Kirwengléck

"Mach dei Gléck", hott der Mann aan der Kirwenbud geschreit un sei Losäämerchen geschiddelt. Mei Gléck, dat woar déi wónnerscheen Paradepópp mét schwaarzen Schéllerlocken un Schlòòfauen, hoch owen ém Budenhimmel, méddem blòòen Spétzenklääd iwwer drei Regaler un noch kää Enn.

"Mach dei Gléck, sammel de Pónkten", rouft déi Stémm.
Dat kunnt doch nur óf meich geminzt sénn.

E paar Loser kääfen, de Gewénnerpónkten zesammenzehlen, mei Märchenpópp woar schon zoum Aag reifen nòkscht.

Dapper hämm, et ganz Kirwengeld hóllen un zour Sécherhätt noch häämels e bésschin Minz méddem Messer aus em Spardosschlétz.
Mei unrouhich Herz hott méch zeréckgejäät óf de Kirw.
Gott - sei - Dank, et Gléck hott gewaart.

Fó de paar Groschen én mei klewwerijen Féngern haddet aarich wenich Losréllescher génn un kääner hott béss ewen eppes vaan Nieten verzehlt.

Eich kunnt mei Gléck nét machen, hott verloar, mei Paradepópp verloar.

Unnen aan der Bach hann eich gehuckt, ohne ään äänzich Trään, én?t Wasser geschdoort, méch fó mei Ungléck abgronddéif geschamt un kääner sóllt vaan der Schann jemòòls eppes ze wéssen kréin.

Déi Geschicht lò hott séch awwer hóttich ausgewaaß.

Jed Kirw zéiht weider nò e paar Daa un mét ihr aach et Kirwengléck.

Un wer hätt dann dahämm schonn so massich vill Plätz fó e Paradepópp.

Ursula Kerber


Trennlinie


Mei Stadt

Em Fréihjohr sénn all Städt scheen, wo't aach nur e bésselchin Gréin géfft. Mer geròòt außer séch voar Frääd iwwer jed äänzeln Baam, Strauch, Vijjelchin un wann de Stadtgäärtnerei e paa Placken mét Oschderglocken, Tulpen, Veilcher planzt.

Em Summer sóllt e Stadt schonn eppes meh ze béiden hann. Der Minsch brauch Lóft un Schääd aan bulléch heißen Daa, allegebott e Baam, en Allee, e Park métten zwéschen de Haisern. Wasserschbrenzelcher léj un lò, Brónnen, e grooß Wasser mét Fésch un Libellen, mét Enten un Seerosen. Mei Stadt, mei Saarlouis, lisst et aan neischt fählen. Un wann aan Summeròwender de Sónn wéi'n dick Appelsien én de Naat rénn rutscht, da mòlt se mei Himmeln én de Farwen vaam Marmor vaan Fauske.

Em Herbscht trómpt mei Stadt óf én all Teen; derléiwscht maan eich Ginkgo-geel un déi rootbónt Ahornblädder, wo noch aam Bóddem de Farw behallen. Noch waarten de Déscher un Stéíhl óf Gäscht, óf Lachen, óf Freilóftgléck. Ball ésset rémm. Aam Fénschder én Kirchturmauerheeh loun eich weiler, wéi der Wénd de Bääm verrisselt un de Blädder sejeln, séch drónken danzen dout. Em Zémmer lò vergòschdert méch aach nét der Reen, wo draußen scheints kää Enn meh fénnen wéll. Et tréppst un suddelt, de Blädder klewen én der Kullang, verschdoppen nääkscht de Abflóssrohrer. Leit vaam Bauhoff sammeln irjenswann é grooßen Säck de Reschdern, de Kehrmaschinn brómmt durch de Daach, de Bääm sénn nackéch.

Em Wénter brauchen all Städt Troscht.

Ursula Kerber


Trennlinie


Ääfach woaret nét

Kääner wóllt et hóllen, nét fó drén ze waanen, nét fó de annern auszebezahlen. Et Haus, wo se grooß génn sénn, et Haus vaan Opa un Oma, vaan Pappen un Mammen, wo se weiler geerwt hann.
Et „Mäddchin“ hott längscht mét seim Mann e schee grooß Haus óm Gau gebaut; der „Bou“ lewt schonn ewéch auswäärts, dò, wo de Frau her éss. Un de Enkeln, déi hann ihr eijen Plän.
Em Kusing sei Bou meechdet hann, derléiwscht halwer geschenkt, wei mer noch so aarich vill rénschdechen misst. Dat hann sé'm iwwel gehóll.
Ääfach woaret nét; awwer fó allm Huddel ausem Weech ze gehn, kréit der Makler de Oftraach: „verkääfen“.
Mer sitt séch beim Nottar; déi jong Leit machen e gudden Endruck, se hann drei Kénner, en Hónd un e Katz. Et Herz éss ääm dick un mer wénscht innen Gléck un denkt häämléch: „én userm Haus“.

En der erscht Zeit fahrt mer noch jed Kehr louen, beim Weech óf de Kirjóff. Déi nau zéppeléch Gaardinen hätten der Mammen nét zougesaat. Em Vorgaarten tróllen weiler Bobby-Car, Räddcher un Spillzeich. Manchmò stétt en Hänger Schutt dò.
Em Sepdember woar der grooßmächdéch Kierschbaam lénks newen em Haus rémgemach, fó e Garaasch. Déi alt Nòpersch hat neiléch gemónnt: „Wann auer Mammen haut ihrn Hoff un Gaarten gesäht, déi gääf óf der Stell doot rémfällen“.

Lanksam geweent mer't séch ab, nò'm Haus louen ze gehn.
Lanksam macht mer séch sei Béld, wéi „user Haus“ fréihjer geween sénn sóll.

Mer wääs, alles géfft annerscht.
Un manches kréit mer nét mét.

Ursula Kerber


Trennlinie


Weltschdadt - Mooden

Vó zich vaan Johren é Rom e Foußgängerbréck iwwer de Tiber un aam Glänner Schloss iwwer Schloss, allegaaren zou, ohne Schléssel,
Schlässer vaan klään wéi aam Poesie-Album béss zou de dickscht Klauschdern, ófgehank vaan Päärchern fó ewéch Liebe én der ewéch Stadt.
Un waddet é Rom géfft, sitt mer danò aach én Pariss, Berlinn un Köln, én de Weltschdädt ewen.
Wei hann eich gepauert, wann déi scheenscht Stadt, wo éich kénnen, user Saarlouis, Weltschdadt géfft. Mer hann et gepackt, déi erscht Schlässer bampeln am Glänner vaan der klää Bréck aam Saaraltaarem.

Also, wann zwo séch so greiléch gäär hann fó émmer un ewéch, kääfen se séch als e schee Schloss mét Schléssel, gehn zesammen iwwer de Bréck, souchen séch et bescht Plätzchin un dann schnappt et Schloss én. Der Schléssel géfft feierléch - deck ém hohren Boren - ónner de Bréck én't Wasser geschméss. Dat Päärchin wääs gnau: dé lò brauchen mir niemòòls meh; dat éss e Geféihl, dat gétt bei.

Un wann déi zwo doch mò ausenanner gehn missen sóllten - én aller Freindschaft nadierléch - da hänkt dat Schloss jò émmer noch aam Glänner. Wat da jezzer?
Et sóllener schonn méddem Bólzenschneider aan der Bréck gesinn génn sénn. Dat ääner no'm Schléssel tauchen wóllt, glääwen éich wei ehrer nét.

Awwer et hénnert äänen jò aach kääner dran, dat ään odder anner nau Schloss dabei ze hänken.

Ursula Kerber


Trennlinie


Kaleidoskop

Sei Namen hann eich noch nét kannt, dò hat mei Herz schonn draan gehang.
Bónt Biller.
Kaleidoskop.

Ään Au fescht zougepetzt un vor dat anner ganz décht de Zauberröhr, én de
Himmel geschdreckt, ént hellschde Lécht. Wónnerscheen Bloumen, Stäären,
Schätz aus Edelschdään én dausend Formen un Farwen, déi scheints nur óf
meich gewaart hann. En bésschin drähen, kléck, en ganz nau Béld, kléck, en
annerer Endróck, kléck, jed Kehr en Iwwerraschong. Un eich allään beschdémmen,
wann et weider gétt.

Awwer wat fott éss, éss fott fó émmer. De kannschdet némmeh zeréck hóllen.
Schad, óf de Moment. Un dann drähen, drähen, drähen, béss de drónken
géffscht vor Gléck.
Kaleidoskop.

Bónt Biller en Lewen lang. Kléck, en Stäänchen kómmt ént Róllen un verännert
et Móschder, en klääner Dräh un de sischt eppes ganz Naues.

Kléck, weider,weider, weider.

Un't heert erscht óf, wann't dónkel géfft.


Ursula Kerber


erstmals veröffentlicht in "Paraple Nr. 9/2005, Seite 70"


Trennlinie



e Kléck zeréck


Egeschdändness

Endianergeschicht

Johresgeschenk

www.chréschtkénd.org